Zoals iedereen waarschijnlijk ziet: Pimpblog is terug.
Ik weet niet of ik er nu echt blij over moet zijn of niet. Heb ik het echt gemist in die twee maanden? Jaja, twee.
-Nee, niet echt. Soms wilde ik schrijven, maar ik heb punt nu. Nu is punt wel harstikke anders. Tja, welkom terug Pimpblog. Je bent weer mijn zeik-blog, leuk hè?
Het is vakantie. Het voelt alsof het gewoon het leven is, dat ik nooit school heb. Ik ga naar bed rond ie of later, word wakker rond twee of later. Soms zie ik de zonsopkomst, en dat vind ik mooi, al is het dan zo rot omdat het zo laat is. Soms ben ik de halve dag zo dood als wat, vanwege dat sldraaptekort. Hoera, insomnia? Nee, dat is overdreven, weet ik wel. Maar toch klonk het leuk...
Hoe gaat het met mij, vraag ik me af.
Prima, goed, fantastisch, yeeey. Ik zou er bijna een dansje bij doen. Is dat wel zo? Hm.
Pieker ik nog? Ja.
Slaap ik nog slecht? Ja.
Ben ik al afgevallen? Niet genoeg.
Geniet ik? Ik... hou van slapen...?
Nog steeds zo sarcastisch? Hell yes.
Ben ik al veranderd? Eigenlijk totaal niet.
Dus, ik ben nog steeds zoals eerst. Nog steeds boos op mijn vader - hij heeft weer wat anders gedaan, hoor. Ik blijf lang boos, maar nu is het gewoon weer helemaal opnieuw boos. Juist. Nog steeds praat ik niet. Nog steeds is alles het zelfde. Ik besef dit eigenlijk pas nu ik hier zo zit te schrijven... Ik wilde toch eigenlijk echt verandering? Wat heb ik dan al die tijd gedaan?
Hey, ik heb wel een baan! Bij de Alberthein, nee, dat is een feestje, haha.
Ik voel een soort... drang, naar het volgende schooljaar toe. Ik wil het, maar ik wil vooral dat het voorbij is. Juist, kind, dat is echt dé instelling! Ach, whatever, zorg dan dat er iets is waar ik een betere instelling door krijg. Juist, dat is er ook niet hè? Ik zal waarschijnlijk alleen te komen zitten, in een klas voor huppels en popi-rot-gabbertjes, en Nieke. Een meisje dat aardig is, hoera. Nouja, het is wat je er zelf van maakt, niet? Ik wil alleen eigenlijk ook niet dat zij mij aardig vinden. Soms, op een bepaalde manier, voel ik mij nog zelfs te goed voor die mensen, ja. Soms, op een bepaalde manier, maken die mensen mij echt niks uit. Maar vaak, bijna altijd, doen ze dat wel. Vaak, bijna altijd, trek ik mij heel erg veel van hun meningen aan. Vaak, bijna altijd, ben ik nog steeds te onzeker over van alles en nog wat, en wil ik zelfs hun... goedkeuring horen. Bah.
Mijn moeder en ik zijn niet echt meer vooruit gegaan, misschien wel achteruit. Ik ga weer naar mijn kamer, zoals het eerst ook was. Ik hoef haar nu even niet zo dichtbij, en daar moet zij nu maar even mee leven. Dat klinkt hard, is het ook vast, maar ja, dat krijg je met mij als dochter.
Mijn vader en ik... hij zit in Polen en heeft mijn vakantie verkloot.  Door dat hij dom moest gaan doen, kon het niet meer doorgaan. Hij had het lef te vragen of hij zich moest voorbereiden op een leven zonder kinderen. Voorbereiden, pap? Heb je dit niet al lang gedaan, dan? Had ik het lef maar eens... Al weet ik dat ik dit ooit zal hebben, omdat ik weet dat ik dit niet meer mijn hele leven vol kan houden. Wat een rot log, zeg. Maar ja, whatever, niemand leest dit en dan nog, het voelt wel fijn, alles zo schrijven. For the ones who did, sorry.

But no, there is no change, obviously. I'm still selfish, fat, sarcastic, stupid old me. I'm starting to believe this will never really change anymore..

Then there's the dad. Everything's fine, I guess. Well, it could be much better. But I saw him two weeks ago or so, and he was cool. He was nice to me, even a little sweet or something. I don't know, if I knew that would be all, I wouldn't have been freaking out so much. No, wait, I think I would, 'cause I wouldn't believe it. And 'cause now, I'm freaking out too, 'cause I'm going up there tomorrow. Just stay the night and get back home again. Not that home is home. My mum and brother aren't even there, and my step-dad and me, no, not such a good combination. Anyway. I don't want to go, and I do want to go. Do's: I'll leave the house, get away from my step-dad, see my dad and step-mom and the dog, maybe go to the cinema or something, have a nice dinner. Just have a good time. Don't's: I'll have to see my dad and step-mum, I'll have to eat as much as they want me to, I can't write. What if they'd find it again? No, I can't risk that. I won't. Eating, yes, why is that a problem? No, well, it's getting a little problem-esque. I mean, I don't want to eat as much as they want me to. I don't need it, so I wouldn't have to. But no, it does not work like that. Go figure. Anyway, it's not that bad. The do's overrule the don't's, and still something inside me is nagging that I shouldn't go. Whatever, nagger, I'm going!

Tonight, my step-dad and I are going to a restaurant. A Greek one. Hell, how do you say that? Greek-restaurant. Whatever. Again, the eating. And again, my step-dad. We were just talking, when I asked him: "And, looking forward to it?" His respond: "No." He said he didn't feel like Greek-food. Well, get over it, me neither! I'm doing this for you. Damn. Anyway, I'm off again. The shower is waiting. See you in another month?

Ik ben als de dood. Waarvoor? Voor alles. Ik vertrouw nog maar een klein groepje, en andere denken dat ik ze vertrouw. Ik hoef niet nog meer mensen te vertrouwen, maar wat nou als ik zelfs mijn vertrouwen in die mensen kwijtraak? Ik ben bang voor mijn dromen, die me plagen met de dingen waar ik door de dag juist voor wegren. Ze laten me allerlei dingen zien, allerlei dingen doen, die ik niet zien of doen wil. Het liefst zou ik niet meer dromen - nooit gedacht dat ik dat ooit zou zeggen. Ik ben bang voor mijn andere dromen, de dromen over later, omdat ik bij sommige nu al weet dat ik ze niet halen zal. Ik ben bang voor mezelf, omdat ik een aardig goede leugenaar geworden ben. Nee, dat was ik altijd al. Maar nu is het soms zo erg, dat ik de waarheid zelf niet meer weet, dat ik mezelf zo voorgelogen heb dat ik het vergeten ben. Dat ik mezelf zo overtuigd heb, dat ik dat proces niet meer weet. Ik ben nog steeds bang voor het feit dat ik met iemand moet gaan praten, nog steeds weet ik niet helemaal waarom. Ik ben bang dat ik over een tijdje nergens meer zin in heb, wat nu al zo goed als zo is, alleen kan ik het nu nog een beetje beïnvloeden. Ik kan mezelf alles wijsmaken.. daar had ik nog niet aan gedacht, op die manier. Nee, jawel, had ik wel: ik kan mezelf niet wijsmaken dat ik ergens zin in heb. Nog niet, althans. Ooit denk ik dat dat wel lukt. Nu kan ik wel gewoon doen alsof, voor de rest. Wat ik dus ook maar doe, zodat ik ten minste nog buiten kom en contact heb. Ik ben bang voor mijn vader, nog steeds, al kan ik dat nu nog gewoon vooruit schuiven. Ik hoef er nog niet naar toe, nog niet. Ik weet dat het ooit dus wel zal moeten, maar.. Ooit. Ik wil nog niet denken aan wanneer en hoe, ooit is voor nu voldoende. Ik ben bang dat ik mijn doelen van deze zomer niet bereiken zal, en toch moet ik daar maar voor gaan werken. Zal positief denken nou echt werken? Ik ben bang dat ik mensen teleurstel, en ik weet wel dat ik dat doe. Maar dat noemen ze het egoïsme van een puber. Ik bedoel teleurstellen in een verdere fase, een pijnlijkere. Eentje waarbij sorry zeggen niet zomaar meer de oplossing is, waarbij mensen je de rug gewoon toekeren. Nou ja, 'gewoon'. Ik ben bang dat ik letterlijk krankzinnig zal worden, voordat ik eindelijk hier weg mag. Niet meer zo zeer door hen, maar door hun beperkingen en ook mijn beperkingen. Al die beperkingen gewoon! Hm, ik ben bang dat ik mezelf nog meer kwijt ga raken, met al die leugens en zo. Nu denk ik dat ik dat op zich nog wel kan voorkomen, but anyways. Ik ben bang dat mensen het gewoon niet snappen. En niet dat ik het ze ga uitleggen, maar toch. Ze snappen het ook niet, niet allemaal. Sommige, ja, de minderheid. Misschien moet ik van die minderheid gebruik maken. Oh, nee, zo bedoel ik het niet. Ik bedoel, misschien moet ik hen wel om hulp vragen. Misschien weten zij wat ik nu moet doen. Oh, ja, nog een angst: Ik ben bang dat ik echt niet meer weet wat ik doen moet. Niet dat ik zo'n heilloos probleem zit - zo bedoel ik het weer eens ook niet. Ik wil het gewoon zo graag anders, beter. Ik word hier gek van, en wil het niet meer. Dus verandering. Hm, wist je dat we later geen gehoor meer zullen hebben? Oh, dat kwam me ineens te binnen. Dat komt omdat we nu eigenlijk al zo veel mogelijk visueel doen. Maar hoe gaat muziek luisteren dan? Als er toch geen muziek meer is.. Dat is dat waar ik wel nog zin in heb: concerten, pinkpop. Maar ook alleen zo, mijn kamertje laten vullen vol noten en melodieën. Dat is wat ik wel nog leuk vind, muziek. Ach, whatever, dit was weer mijn zeur-stukje van vandaag.

-Lend me your hand and we'll conquer them all. But lend me your heart and I'll just let you fall. Lend me your eyes, I can change what you see. But your soul you must keep, totally free...

Ik haat het.

Ik haat het. Ik haat het. Ik haat het zo. Ik haat het zo erg. Ik zou dit hele ding kunnen vullen met die drie woordjes, de woordjes die eigenlijk al beschrijven hoe ik me voel. Ik ben boos en verdrietig, en eigenlijk gewoon een beetje te dom geweest. Ik snap niet hoe ik steeds weer tegen de zelfde dingen aan kan lopen, steeds weer in de zelfde vallen terecht kom. Ik snap niet hoe je me steeds weer in kan palmen, en ik je steeds weer geloof. Ik snap niet hoe je steeds maar weer mijn vertrouwen wint en het daarna ook weer verliest. Ik snap niet waarom. Ik snap niet hoe. Ik snap je niet. Ik hoef je ook niet te snappen. Ik wil je alleen kunnen vertrouwen en je vertellen hoe het gaat en dan niet hoeven te liegen en echt.. Ik wil dat je mij vertrouwd. Ik weet dat je weet dat ik dan wel een beetje verknipt ben, maar ik weet dat jij daar best doorheen kan kijken. En ik weet dat je me steeds weer even omhoog haalt, me er weer even boven laat staan, en me dan weer terug laat vallen. Ik weet het allemaal. Waarom.. als ik toch zo goed snap wat ik wil en het allemaal weet.. Ik voel me zo afhankelijk van iedereen. Zelfs van mensen die ver van mij af staan, die ver bij mij uit te buurt ergens een leven hebben. Ik voel me zo.. jong. Gadsie, maar ja, jong. I can't fucking wait till I'm in my own house, far away from here.

Pff, je moet wel van die stemmingswisselingen houden, zeg, inderdaad. Zit ik hier in een keer met tranen in mijn ogen, eigenlijk zomaar. Tranen van een tijdje terug, tranen die zich nu alweer een tijd opkroppen. Niet dat ik nu de behoefte heb om te huilen, liever niet dan wel, maar ik voel ze zitten. En dat irriteert mij. Nu irriteert alles, maar dan ook echt alles, mij nu. Ik heb ook nergens meer zin in, het liefst zit ik gewoon alleen op mijn kamer, met muziek en een boek. Lekker, alleen, zonder mensen die je kunnen irriteren of je pijn kunnen doen. Zonder mensen die dingen doen zonder na te denken. Zonder hen, die domme domme mensen. Pff, dat verdienen ze nu ook weer niet, denk ik. Ik denk dat ze eigenlijk helemaal niet zo dom zijn, gewoon bekrompen. Ik eerst, dan de ander. Ik eerst, misschien de ander daarna - die klopt beter. Pff. Ik snap niet hoe mensen sommige dingen kunnen doen, ik snap niet hoe een mensenhoofd niet zo gek anders dan dat van mij sommige dingen doen kan. Ik wil hiermee niet duidelijk maken dat ik zo goed ben, ik heb zeer zeker mijn minpunten. Maar damn, sommige dingen, daar kan ik echt niet met mijn gedachten bij komen. Sommige dingen, gaan waarschijnlijk gewoon mijn niveau te boven, of zo. Sommige dingen, snappen ze zelf denk ik gewoon niet eens. Pff, waarom ik nou echt zo boos ben, weet ik zelf niet echt goed. Nu doet het er ook niet echt toe, ik wilde gewoon schrijven en zeiken over de leuke creatie de mens. Hm, ik weet eigenlijk wel waarom ik zo boos ben. Ik ben boos op mezelf. Ik ben boos omdat ik weer eens zo dom ben geweest, ja. Ik ben gewoon boos op mezelf. Maar ook op de mensen om mij heen, voor het vormen van mij. Toch voornamelijk op mijzelf. En ik ben boos omdat ik zo verlang naar jouw woorden, die woorden waar ik bijna zo voor moet bedelen, die eigenlijk helemaal geen betekenis meer hebben. Toch stellen ze me gerust, maken ze me een beetje blij. Ik wil die woorden, argh.

Hm, toch nog leuk nieuws: donderdag ga ik waarschijnlijk eindelijk naar het strand. Wiehoew.

Hm, is er iets veranderd, is er iets veranderd.. Nee, denk het niet. Mijn moeder heeft overduidelijk geen vertrouwen in mij, maar wilt wel nog steeds lieve en leuke aandacht van haar dochter, waardoor ze zelf klef gaat doen. Mijn stiefvader vindt het nog steeds geweldig om zijn stiefdochter eens leuk te gaan pesten en alles lekker in te gaan wrijven. Ik mag daar nog steeds niet op in gaan, wat ik nog steeds aardig moeilijk vind.. Ha, ja, mijn vader, die wilt me weer zien, ja. Maar nu smst het dat gewoon letterlijk, dat ik heus wel komen kan. Net op een dag dat het best aardig gaat - gisteren - smst hij dat ik heus wel komen kan, maar dat ik dan eventjes vrijdag avond alleen zou zijn, en ik ze zaterdag zou zijn. Ik, alleen, in een huis dat ik nu al zeer zeker niet meer als thuis zou kunnen beschouwend, wachtend tot meneer en mevrouw Monster terug thuis komen. Nee, dat zal ik nooit doen. Nee, ik zal ook niet snel meer naar mijn vader gaan. Nee nee nee. Alles is nu eigenlijk nee. Ik spreek zo min mogelijk af, doe zo min mogelijk, praat zo min mogelijk. Tegen de mensen om mij heen dan, op internet lul ik erop los. Raar, eigenlijk, want die mensen zou ik al helemaal niet moeten vertrouwen.. Ik ken ze niet, totaal niet, eigenlijk. Ik weet hoe zo typen, en hoe ze denken. Ze kunnen makkelijk liegen, maar bij sommige geloof ik er gewoon op dat ze dat niet doen. Soms kan je dat aanvoelen, toch? Net zoals je aan kan voelen dat andere mensen wel liegen.. Net zoals je aan kan voelen hoe iemand zich voelt, maar dan met een computer d'r tussen, en een x-aantal kilometers. Het voelt beschermend, vind ik, het feit dat ik achter een beeldschermpje, op mijn eigen kamertje, in een gemakkelijke stoel zit te typen. Alsof niemand van jullie mij echt raken kan. Terwijl jullie dat natuurlijk wel kunnen en dat weet ik dus ook nog wel. En toch vertrouw ik erop dat die wildvreemde die dit toevallig leest dat niet doet. Raar.

Ik vraag me af in hoe verre ik mensen heb gevormd, nu al. Ik bedoel, ja, als je een kind krijgt vorm je dat kind, tot op zekere hoogte want dan gaat het doen wat hij/zij zelf wilt en gaat zichzelf ontdekken of komt in zo'n kut periode als ik en vele andere terecht. Maar dat wilde ik eigenlijk helemaal niet typen. Ik ben nu, ondertussen, aan het lezen. In het boek wordt een geboorte beschreven, en het is mooi. Hij maakt het zacht en lieflijk, iets goeds. Bah, nee, zelf wil ik geen kind, nee nee nee. Nu zeker niet. En ik weet niet of dat later veranderd - hoe kan je in deze maatschappij, op deze wereld nou een kind neer platen? In ieder geval, dan vorm je iets, een mens. Maar ik merk ook dat ik naar mate ik mensen ontmoet, ik soms dingen overneem. Van de een heb ik een vorm van denken, van de ander de humor, van de ander.. ik weet geen voorbeeld meer. Maar met die mensen bedoel ik niet mijn ouders en stiefouders of toenmalige stiefmoeder. Ik bedoel vrienden, vreemden, mensen waarvan ik niet eens hun naam echt weet. Als kind leer je praten door dingen over te nemen, na te doen, toch? Zo leer ik nu nog alles, en ik denk andere mensen ook wel. Ik leer door naar mensen te kijken, daarom houd ik daar ook zo van. En omdat mensen zo lekker voorspelbaar zijn, soms. En omdat het soms het enige tijdverdrijf is wat ik verzinnen kan. Heb ik wel mensen gevormd, door mezelf te zijn? Als ik op dat zeldzame moment al mezelf was, of op het zeldzame moment dat ik mezelf was er mensen in de buurt waren. Heb ik mensen dan überhaupt iets goeds gegeven? Ik bedoel, ik weet dat ik van sommige mensen de slechte dingen heb overgenomen, dus hebben mensen dat ook van mij gedaan? Ik hoop het niet, voor ze. Ik hoop overigens dat niemand zoals ik word. Ik ben niet slecht, of zo, geen échte totale mislukking, maar goed ook niet. Ik ben geen ideaal, geen totaalbeeld, ik ben nog niet af. Er mist nog iets, wat met de tijd komen zal. Misschien als ik mijn uiteindelijke vriend tegenkom, misschien als ik eindelijk op mezelf woon, misschien als ik uiteindelijk helemaal alleen ben, zonder thuishavens, als ik mijn ouders zelf begraven heb. Ik heb gelezen dat je dan pas volwassen wordt, als je je ouders begraven hebt. Ik vind het nogal cru, dat dat nodig is om volwassen te worden. Maar ik weet nog niet wanneer je het wel wordt. Als je voor jezelf leven kan, zonder financiële- of andere afhankelijkheden? Als je zelf een ander leven hebt om voor te zorgen, een mensenleven? Als je zo veel mee gemaakt hebt dat het gewoon wel bijna moet? Hm, once I'll find out. Till then, I'll just be the little kiddo I am, wondering when I'll finally feel that change. Helaas weer geen antwoord op de vragen die ik stel, maar ik weet ook dat ooit die nog wel komen. Op deze vragen dan. De makkelijke vragen. Misschien moet ik het maar gewoon bij die makkelijke vragen houden. En toch heb ik daar moeite mee. Ik wil die antwoorden, anders stel ik de vragen niet. Ik wil die antwoorden, zodat ik weer verder kan. Ik wil die antwoorden, zodat ik dat onderwerp kan laten rusten. Ik wil die antwoorden, gewoon, zomaar.

Hm, als je me zou vragen hoe mijn dag vandaag was, zou ik zuchten en daarna 'kut' antwoorden. Daarna zou ik gaan denken waarom eigenlijk. Want ja, ik moest naar de huisarts om me voor gek te laten verklaren en ja, ik voelde me al niet te best. Maar eigenlijk, zo erg was het toch niet. Ik voelde me wel echt voor lul staan, bij die lieve huisarts van mij. Weer deed hij zo dom met zijn handje en zijn stemmetje en zijn oogjes en zijn.. blah. Ja, hij deed weer als een mongool die zichzelf helemaal fantastisch vind. Ik heb gezegd dat ik met iemand zou gaan praten - ik twijfelde er nog over, al liet ik overal weten dat ik dat wel ging doen. Nog heb ik er geen zin in en denk ook, rara, nog steeds dat het niet nodig is. Maar mensen denken nog steeds van wel, dus om hen dan maar een plezier te doen. Nah, wees maar weer eens trots op mij, moedertje. Hopelijk gaat ze nu weer een beetje normaler doen, tegenover mij. Een beetje begripvoller, ja, dat is het woord dat ik zocht. I guess only time will tell. Hm, school was vandaag overigens zeer nutteloos. Paar uur film, een uur kloten met verf, dan nog twee uur gewoon niks doen. Jippie, daarvoor gaan we dus naar school, hehe. Tja, nu ben ik eigenlijk alleen maar moe. Ik denk dat ik maar weer eens lekker vroeg ga slapen, ik heb toch geen leerwerk door de blauwe zone. Pff, ik weet eigenlijk helemaal niet waarover ik zou moeten schrijven, al had ik net helemaal een idee in mijn hoofd, uitgedacht en al. Nu zit ik hier eigenlijk weer alleen maar te staren naar de lettertjes die er soms weer bij komen te staan.

Hm, gister had ik iets geschreven over dat ik echt verlangde naar de zomer, van vorig jaar. Niet door mijn toenmalige vriend, of ander contact wat ik toen met mensen had. Gewoon, alles wat toen veel zorgelozer en gezelliger en leuker en blijer. En jaja, positive thinking, maar werkt dat echt? Want waarom zijn er dan zo veel mensen pessimistisch? Toch heb ik een beetje 'hoop' - ik weet niet of je in deze verwende wereld van echte hoop kan spreken, net zoals honger - dat deze zomer wel leuk wordt. Ik heb dan wel deze vakantie geen vriend, al mag ik die nog zo graag willen. Is dat overigens heel erg raar? Nja, toch kan het goed. Alleen het feit dat ik 3 dagen naar pinkpop ga! Verder nog al die kleine festivalletjes die er hier in de zomer zijn - als ik daar toevallig naartoe mag. En natuurlijk alleen die zon al! Hm, dat betekend wel ook afvallen. En dat is ook wat is zal gaan proberen - met meer succes dan de vorige keer. Misschien. Haha, tja, we merken het wel. Nu zal ik maar gewoon even mijn vader smsen voordat hij mij belt, en dan nog wat lezen en slapen. En dan komt morgen, en dan zal ik weer gewoon lachen en... liegen. Just breathe.

So. What am I going to talk about.. Think think think, try not to break your mind. Think some more and.. still nothing. I'm useless. I can't even write no more! Still, I try. But fiction now, in a word-document. I guess I don't need people to give me advise, I'll only hear what I already know. I guess I don't need to write here, when I actually like it more to just write on paper with an actual pencil. Then again, I do like it when people comment. And then again, there was really only one girl who did that. So, I guess I don't need to come here, so often.

Maybe a quick up-date: I can leave the house again, without getting in real problems, hoeray. Still not to the things where the good music is, to where the nice people are, to where the new people are, to where I'd like to be. But still hoeray, I guess. I'm trying to be happy with what I have, still it's not really working. Oh, and of course, if I get home waisted, I get in trouble. Big trouble. So I guess I'll just don't drink that last pint and enjoy the other 10 some more. Hm, second: my mood swings are over! Sometimes, ghehe. You better don't piss me off for no reason, or try to blame me when it's obviously not my fault, or try to call me crazy - like not in the way a friend can say it, more.. mean. You shouldn't do those things. First, it's rude and second, then I'll let it all out on you. Let me be clear, that's not what you want. And not what I want either. Hm, moving on: I decided to go, to the silly-man - I just like that name, haha. I thought about it, and all I came up with was that I'd still do it for my parents, and I still think I don't need it, but maybe it's for the best, aye? No. But still. Positive thinking ftw. Anyways. I'm still on the same page as I was a week or so ago. I don't know when or how I will get to the next, I guess that also depends on my mum. Once she's moved on, I maybe get the option to do the same. Live my life and live it nice and easy. Nice and easy.. Keep on dreaming, and that is what I certainly will do. That is where I find my peace, that is the only thing I can do without getting in a deeper mess. Well, the moment I stop dreaming always is a little.. no, just pretty much, crappy. Then again, not dreaming at all would make it all crappy. Oh, did I tell you guys about Tuesday? Don't think so. We want to meet up a friend, let's call the guy J. We were just sitting around and just mainly having a laugh. Then he asks us if we want to have a smoke, Alicja looks over at me wondering what I would say. I shrug, I want to, but should I really? I didn't even really feel it, the joint. I just.. don't know, just being there already made me more happier. Maybe 'cause I wasn't really allowed, maybe 'cause of J.. maybe 'cause I'm just a little bit retarded, hehe. Well, I should go, read a little. Hm, don't know if my English was any good, I wasn't really trying to make it great, 'cause who's going to read all this crap?

Don't drink too much, right, kiddos.

Ik haat grenzen en beperkingen. En toch heb ik er zo veel. Ik weet overigens niet of ik er meer heb dan anderen, denk het niet, maar ik vind het meer dan genoeg. En nu kan ik weer de schuld aan mijn moeder geven, die het overigens allemaal goed bedoelt, en dat is dus niet eerlijk. De helft heb ik zelf gemaakt, ter 'bescherming'. Voor mij. Voor anderen. Voor best veel mensen, hoor. Niet eens zo'n egoïstische actie, al zeg ik het zelf. Terwijl de buitenwereld natuurlijk van wel vind, doe ik nog steeds het zelfde voor hen. Ik doe zo veel voor hen, dat ik de dingen die ze echt willen niet doe. En daarmee bedoel ik de gemakkelijke dingen. Boodschappen doen, kamer opruimen, aardig doen tijdens het eten, lachend van school thuiskomen.. Ze kunnen me daarmee echt de pot op. Ik bescherm ze voor mezelf, en voor wat ze zelf hebben gecreëerd dus. Ik weet heus dat ik een grote, sadistische, egoïstische zak ben, maar dat is ongeveer nog het enige wat ik van mezelf heb. Mijn sadisme probeer ik af te leren, maar ik vind het te leuk. Mijn egoïsme is.. over de jaren zo gegroeid, dat krijg je met mijn ouders. Nee, mijn vader. En verder is alles en iedereen een zak, dus dat hoef ik niet meer uit te leggen. Na die pessimistische zin keek ik uit het raam en zag ik de wolken wegvaren. Wat voor beperkingen zouden zij hebben? Welke grens zouden zij ooit tegen komen? Ze moeten meegaan met de wind, ze kunnen niet zonder. Maar ze mogen weg. En in dat opzicht zou je kunnen zeggen dat ik godverdomme jaloers ben op wolken. Ah, hoe ver kan je zinken. Ik mis mijn zomer. Ik mis hoe mijn vriendinnen toen waren, mijn vrienden, en ik. Ik mis mezelf van toen ik net was - net zoals ik net ergens heb gelezen. Ik herkende me erin en nu spookt het door mijn hoofd. Ik mis mezelf en hoe de rest toen naar mij keek. Nu kijken ze naar me en zien ze een probleem kind, toen keken ze naar me en zagen ze een leuk, blij, aardig meisje. Alicja ziet me nog wel zo, al ben ik daar nu even het tegenovergestelde omdat ik bij haar wel nog een beetje mezelf kan zijn, en dat kon ik toen juist weer niet. Nu ben ik al een tijd lang niet meer echt blij geweest en dat heeft niks te maken met wat mijn vader gevonden heeft of wat mijn moeder me nu weer dwingt te doen. Dat had te maken met wat de rest ook allemaal meemaakt. Toen was ik een gewone puber, en nu ben ik een erge puber die hulp nodig heeft. Ik vind zelf nog steeds van niet, en toch ga ik het doen, voor hen. Ik begin steeds meer te twijfelen of ik echt zo egoïstisch ben. Alicja vind sowieso van niet. Ik heb altijd mijn vader proberen blij te maken, door mezelf totaal weg te cijferen en mezelf te hervormen. Ze zei dat ik dat deed omdat ik een verdomd goeie dochter was. Maar eigenlijk was het omdat ik bang voor mijn vader ben. Was. Nee, ben. Ik bén bang voor mijn vader, en ik denk dat hij dat weet. Ik denk dat hij dat weet, en dat realiseer ik me nu pas. Wat ben je dan voor een dochter, zeg. Ik probeerde overal zo goed in te zijn: de beste vriendin, de beste dochter, de beste kleindochter, de beste dochter in het andere huis. Ik had zoveel versies van mezelf, tot ik in de war raakte. Ik kon er geen touw meer aan vast knopen, tot ik de knoop had doorgehakt om lekker weer mezelf te zijn. En toen wist ik al niet meer wie ik was. En ik had die ene 'ik' meer gevonden, dacht ik, maar die is nu weer weg. Nu ben ik eerder een leeg omhulsel, wat toch te veel nadenkt en dat niet meer laat merken. Nog steeds ben ik bezig met mezelf terug te vinden, en toch cijfer ik mezelf ook nog steeds weg. Word ik later als mijn moeder? Want zij doet dat nu nog. En ik wil niet zoals mijn moeder worden - sorry mam. Ik hoop toch echt dat ik wat meer mag krijgen, van dit leven. Ik hoop dat ik geen moeder word, zeker niet zo'n moeder van twee kinderen in een rijtjes huis en dan met een gewone, saaie baan. En dan mag je nog zeggen dat je het wel leuk vindt. Nee, ik wil reizen. Ik wil schrijven. Ik wil geen verplichtingen en dus geen kinderen. Ik wil leven. Leuk leven. Mijn leven wil ik leuk leven, met zo min mogelijk verplichtingen dus. Een baan en kinderen zijn verplichtingen. Een rijtjeshuis ook, zo'n beetje, met die hypotheek. Maar omdat ik niet onder een brug, in een doos of zomaar bij vrienden wil wonen, hou ik waarschijnlijk toch die verplichting. Ik wil me tegen over niemand verplichten of verantwoorden en lekker onafhankelijk zijn. Waarom denk ik hier überhaupt over na, het is nog zo fucking ver weg. 1/5e van mijn leven ver weg. Pff.. Dus nog 1/5e van mijn leven leven onder hun regels en hun verplichtingen, en dan kan ik eindelijk leven voor mezelf. Dan mag ik lekker de egoïstische zak zijn die ik ben, en dan mag ik eindelijk lekker doen wat ík wil. Dan hoef ik me niet meer te verantwoorden voor de rest. En toch, dat weet ik nu al, zal ik nooit echt leven hoe ik zal willen. Want als ik dat eenmaal zou doen, zou er waarschijnlijk niet veel meer van een leven over zijn. Kan toch best leuk zijn, 'live like you're dying' maar neh, waarschijnlijk is dat toch maar gewoon een droom. En dromen komen nu eenmaal niet uit. Niet op deze wereld, niet met deze mensen.

Overigens, wat moet dat nu weer. Waarom ben ik ineens een 'vriend' van ene emo en ene engels-analfabeet? Ik hoef dat niet, en ik weet helaas niet hoe ik van ze afkom. Nou, weten ze dat ook weer. Oh, ja, fijne Pasen, he.

Mijn tweede blog voor vandaag, volgens mij de eerste keer dat dat gebeurd. En al helemaal iets speciaals voor mij, omdat ik vandaag alweer lui en sloom alleen op een stoel gezeten heb. Voor de gene die dit leest en het zich afvraagt, mijn nek leeft nu weer zo goed als helemaal. Ik moet niet naar rechts kijken, of achterom. Voor de rest gaat alles; zitten, liggen en staan. Jej. Ik heb gezongen en gedanst, alleen op mijn kamer. Dit kwam door dat ik me zó erg verveelde. Nja, dat krijg je als je de hele dag alleen op je kamer blijft zitten. Ja, nee, dat ontbijt, daar kwam ik niet omheen. Ja, nee, dat plakje cake heb ik overgeslagen maar ik zat erbij. Ja, nee, het avondeten moest ik toch echt eten, maar het meeste heb ik aan mijn lieftallige lul - oh, nee, stiefvader - gegeven. Hij nam het gretig aan, beide blij dus. Ik heb me kapot gelachen - of het echt was merkten ze niet - aan tafel, en achteraf kreeg ik een 'complimentje' van mijn moeder. Ah, god, ik krijg complimentjes omdat ik lach! Ik lach godverdomme vaak, hoor. Vaker dan jijzelf, moeder. Grr. Oké, nee, niet boos worden, waarom zou ik boos worden. Huilen, oe, dat heb ik alweer een tijdje niet meer gedaan, en daar ben ik 'blij' mee. Net zoals met het feit dat het verbergen duidelijk weer werkt, al word ik er moe van. Oh, ik schreef vandaag dat ik mensen probeerde te beschermen, te helpen. En ondertussen ben ik een grote bitch. Ik snauw naar ze, en scheld, en sla. Zonder reden, soms. Vaker. Als je het mij vraagt. Een vriendin probeert mij daadwerkelijk nu te helpen, op de zelfde manier die ze al vijf keer geprobeerd heeft. Zij kent het niet. Zij is zo.. 'dom' ga ik het maar noemen. Zij ziet het niet. En zij mag daadwerkelijk van geluk spreken, daardoor. Ze vroeg of ik gelukkig was, en ik antwoordde met de zelfde vraag. Ja, zei ze, maar daar kom ik dan na dat moment achter. Raar, zei ze ook, zo zou je net in het verleden kunnen leven. Weer kreeg ik dezelfde vraag en ik antwoordde nu met 'ja, ik ben soms gelukkig'. Verder vroeg ze of ik hulp wilde, nee, en waarom niet dan. Net zoals de vorige vijf keer, en al die keren hier, zei ik dat ik het gewoon niet wilde. Gewoon niet. En ook omdat ik het zelf aan kan, en ik niet gek ben. Laat me nou alsjeblieft niet merken dat je denkt dat ik gek ben. En ik weet wel dat ze dat niet zo bedoeld, maar zo komt het dan weer over op mij. Nu wil ik gelijk krijgen en ga ik door met 'nee, kom op, praat' terwijl zij er niet meer verder over wil gaan. Ik moet weten wat ze vind, omdat zij zoveel weet over hoe ik denk. Ondertussen probeer ik me te bedenken hoeveel mensen mij nou echt vertrouwen. Ik denk dat ik ze nu op één hand kan tellen. En hoeveel mensen vertrouw ik? Ook dat is teruggelopen tot één hand. Eerst vertrouwde ik iedereen, bijna, en dat heeft 'pijn' gedaan. Ik weet niet meer of ik echte pijn ooit heb gekend. Weer denk ik dat alles wat ik ooit heb geschreven, ooit heb meegemaakt onzin is. Aangesteld en dus overrated. Ik weet het niet meer, alles is weer een warboel. Terwijl, het is een overzichtelijke warboel, als dat bestaat. Zoiets als mijn kamer: de grootste rotzooi, maar ik vind alles terug. Ik zou willen schreeuwen, tegen iedereen, en vragen wie mij vertrouwd. Then again, who would be honest? Ik zou ze dan ook maar gewoon moeten vertrouwen.. Pff. Ik zucht en val terug in mijn stoel. Ik kijk nog eens naar het venstertje van die ene vriendin en er staat alleen een 'hm'. Ik vraag maar niet door en reageer met een 'tja', zodat zij ook blij is. Ik krijg niet te weten of ik gelijk had, en om eerlijk te zijn, boeit het me allemaal niet meer zo. Niks boeit me, hier op dit moment in mijn stoel om 10 uur. Morgen is dat weer anders, en trek ik me alles weer aan. Ik weet niet hoe ik zo gekomen ben, ik weet niet hoe ik mezelf zo gemaakt heb. Ik heb niks traumatisch meegemaakt, en dat kan ik dus niet de schuld geven. Ik heb dit aan mezelf te danken, en dat wist ik eigenlijk al. Maar we stellen het besef altijd uit, toch? Ik doe dat, in ieder geval. Ik wil dingen nooit beseffen, en dat doe ik dan ook zo min mogelijk. Yet it always hits me, right in the face. Where would it hit me otherwise? Ah, god, ik wil niet weer in herhaling vallen, en daar ben ik eigenlijk ook te moe voor. Ik ben moe, maar slapen zal niet gaan. Overigens, misschien als ik op bed zou gaan liggen zal het wel lukken, maar ik wil het eigenlijk niet. Weet je, als ik slaap, ben ik bang dat ik iets mis. En zoals iemand al zei: wat kun je missen in deze wereld. Maar dat is het dus, er gebeurd niks in mijn leven, en wat als er dan wel wat gebeurd. Wat als ik net slaap als er iets is, wat als ik het mis. Dat is altijd iets geweest wat ik.. Ik heb dat altijd gehad. Maar dan niet omdat er verder niks gebeurde, maar gewoon. Wie wil er nou iets missen? En, ach, ik weet niet. Tegelijkertijd vind ik dromen fantastisch, zodat er iets gebeurd, iets leuks. Ik droom overigens al een tijd niet meer.. Oh, god, ik zit je te vervelen met dromen, onzin en aanstelleritis. Hm, er is alleen nog iets.. Alicja, mijn oh zo beste vriendin - or whatever - vind dat ik haar te weinig vertel, al zegt ze dat niet tegen mij. En zij is toch echt een van de mensen die ik wél vertrouw, en waar ik wél het meeste tegen zeg. Bijna meer dan dat ik hier zeg. Meer en in een manier zoals ik het ook echt denk, hier vervorm ik het soms nog zodat het wat netter klinkt, laat soms wat dingen weg. En dit alles, terwijl ze mij geen kloot zeg. Geen niks! En ik mis dat gevoel dat iemand me vertrouwd, want godverdomme niemand vertelt me iets. Mijn moeder, natuurlijk, niet, mijn broer zeker niet, mijn vrienden.. die zien mij vast niet als het geschikte persoon daarvoor, denk ik. Ze denken vast dat ik het niet aan kan, door mijn eigen 'problemen'. Well, think again, I can handle it. I want to handle it. I want people to trust me, like I want to be able to trust them again. Like I know I can trust them, if they just show a little faith in me. How can you say I don't trust you, when you are the only one, the closest one? How can you.. How can people do things without thinking, while I over-think everything I do? And, yes, again, why the hell can't I be like them? Good evening, lads.

Mijn dag vandaag.. Pff, nog saaier dan gisteren. Ik mocht het huis al niet uit, maar ik kon het ook nauwelijks. Ik weet niet hoe, in ieder geval op een hele vage manier, zei mijn nek krak. En toen was hij zo stijf als wat en kon ik niet echt veel meer, zonder zo'n druk of pijnscheut. Niet zitten. Niet staan. Niet liggen. Niet niks. Ik haat het als er ook maar iets 'mis' is met mijn lichaam, waardoor ik niet meer het zelfde kan als anders. Zelfs door een verkoudheid kan ik erg chagrijnig worden, met die verstopte neus en zo.. Nou ja, van die Midalgan-zalf op mijn nek gesmeerd - of, ja, mijn moeder dan - waardoor het helemaal zo begon te branden. En dat was ook alles wat het deed: branden. Het douchen daarentegen hielp wel, maar dat is nu ook alweer een tijdje geleden en dus doet het weer pijn. Ach, wat ben ik toch een zeikerd. Sowieso was ik al de hele dag moe, omdat ik bruut wakker gemaakt werd om half 12. Ja, dat is al aardig laat, maar te vroeg als je pas rond 3 uur in slaap valt. Dan is het veel en veel te vroeg. Dus nu zit ik hier, koud doordat ik te lui ben om een vest te gaan pakken en moe door mijn lieftallige moedertje. Denken was alweer geen succes en ik vraag me af wanneer dat het wel weer zal zijn. Ook had ik vandaag geen zin om blij te lachen, omdat ik daartoe gewoon niet in staat was. Ik voelde me niet zo, en ik ging eerlijk doen. Ach, wat een openbaring, dat eerlijk zijn. Er is overigens echt niks te zien, hè, op tv, op een zaterdag-middag! En ik weet ook wel dat je dan ook geen tv hoort te kijken, maar ja. Alweer vliegen mijn vinger gewoon over het toetsenbord, zodat er maar geluid is, zodat er maak lettertje bij komen. Ik weet niet hoe ik een blog moet vullen zonder ellenlange verhalen te schrijven over mijn gezeur en gezeik. En ik wil die verhalen niet meer typen. Dan val ik in herhaling, neh, dat is nergens voor nodig. Over in herhaling vallen gesproken.. Mijn moeder en ik zijn weer terug bij af en met exact het zelfde rot gedrag als eerst. Ik ben weer chagrijnig, zij kan daar weer niet tegen, en laten we mijn stiefvader niet vergeten: die flipt uit, omdat mijn moeder het niet doet. Nog een reden dat ik de hele dag in mijn oh zo gezellige kamertje heb gezeten. Weer verlang ik naar het strand. En ik wil nieuwe mensen ontmoeten. Ik ken de oude, en natuurlijk wil ik niet zonder sommige, maar ik wil ook nieuwe. Ik weet niet zeker waarom.. Hm, keep on dreaming, zeker als je het huis niet meer uit mag, en zeker niet naar dingen waar je mensen kan ontmoeten. Pff, ought to love 'em. So today, all I did was sitting, waiting for this day to pass and wishing for something more. Really, what that 'more' is, I still don't quite know. I just know I miss something, something that just might make this work again. Ik moet hier mee stoppen, want alweer zit ik mezelf alleen op te fokken. Ik ga maar gitaar spelen, ajuu.

Ik had net een heel stuk getypt, en gewist. Het klopte niet. Niks klopt vandaag. Het weer niet, mijn gevoel niet, de lessen niet - met die verbouwing en zo. Word ik ook nog uit de les geplukt door mijn mentor, om te praten over hoe ik me voel. Blijkbaar heeft Nispen, aan wie mijn broer heeft gevraagd of die met mij wilde gaan praten, het aan mijn mentor gezegd. Natuurlijk kon ik dat weten, maar ik had er niet aan gedacht, zo simpel is dat. Ik raakte er overstuur van, nóg iemand. Ze vroeg of ik het ging doen, en ik zei nee. Toen vroeg zo of ik met iemand anders dan ging praten en zei ik misschien. Dat vond ze misschien wel een goed idee. Is het aan me toen zien? Ugh. Ik probeerde daarna nog even Duits door te nemen, maar ik kon me niet meer concentreren. Rabbel, mijn mentor, is een aardige vrouw. Een jonge, aardige vrouw. Leuke lerares, soms een beetje te blij met zich zelf, vindt zich soms een beetje te grappig, maar wie nou niet? Nou, toch kon ik dit niet van d'r hebben. Ik was boos op haar, ook omdat ze gewoon het beste deed voor een mentor-leerlinge. Ik haat mensen voor hun bezorgdheid. En waarom weet ik ook: omdat ik dan denk, dat zij dan denken dat ik het niet aan kan. Wat ik nog steeds wel kan. Nu met af en toe een huilbui en nog steeds veel verwarring, maar ik red het. Ik red het alleen, net zoals ik altijd gedaan heb. Ik red het alleen, net zoals ik altijd zal doen. Ik heb een paar keer de verkeerde mensen vertrouwd, en die fout zal ik niet weer maken. Ik ben nu slimmer. Niet doordat mijn getalletje veranderd is, maar omdat ik weer meer heb meegemaakt. Oh, dat zei mijn moeder laatst: "Ja, ze heeft ook al zoveel meegemaakt.." Ik zat haar in d'r gezicht uit te lachen. Wat heb ik nou meegemaakt? Mensen hier weten echt niet meer wat nou aanstellen en het echt moeilijk hebben is. En met mensen hier bedoelde ik mensen hier, thuis en op school. Ik erger me dood aan alles en iedereen, en al is het maar uit jaloezie. Sommige mensen kunnen zo makken zo blij zijn. Zo makkelijk zo zorgeloos en rustig zijn. En ik kan dat niet meer, eventjes. Dat komt terug, dat weet ik, maar ik weet niet over hoelang. Ik ben jaloers op die zorgeloze blijdschap. Geluk is het niet, geluk is als je alles ziet en nog blij kan zijn. En zij.. zij zien niet alles, want dan zouden ze niet blij zijn. Niet zo makkelijk als nu. Misschien denk ik ook wel te veel na, twijfel ik te veel. Maar ik heb nog steeds geen 'on-/off-button' gevonden. Nu weet ik enkele vluchtmethodes maar die mag en wil ik eigenlijk ook niet meer gebruiken. Ik moet echt zelf blij kunnen worden, zonder vluchten, en dat word mijn doel. En slank en knap zijn - of mezelf slank en knap vinden - wordt er ook een. En die gaat nogal veel tijd kosten, maar dan zat het dat wel waard zijn, denk je niet? Dan kan ik misschien eindelijk blij zijn met mezelf, en hoef ik ook niet meer met een vreemde te gaan praten, ha-ha. Hm, ik snak naar aandacht, overigens. Daar ben ik vandaag weer achtergekomen. Ik weet niet hoe, maar ik keek naar een koppeltje. En ondanks dat ze beide hartstikke lelijk waren, was ik jaloers. En nee, ik hoef geen vriend of zo. Ik bedoel.. Nee. Maar aandacht zou fijn zijn. En dan niet via msn. En dan geen verplichte aandacht. Gewoon, oprechte aandacht, zoals ik die van mijn vader kreeg. God, ja, ik mis mijn vader. Hij smste gister, voor mijn verjaardag. Ik wist niet wat terug te sturen, dus heb dat ook pas net gedaan. Of hij kan goed nep-smsjes sturen, of hij meent het, maar het klonk.. lief. Lief en alsof hij wilde dat ik er was. Dat klinkt nogal fout, maar ik weet niet hoe ik het wel moet noemen. Ach, misschien moet ik maar even niks meer noemen en gewoon gaan leren. Ik mag dan wel weer terug bij af zijn, ik ben wel weer een klein beetje hoopvoller. Een heel klein beetje. En eigenlijk merk je dat niet eens en kan het zijn dat ik het mezelf wijsmaak. Maar ik leef, en het gaat makkelijk, zonder iedere dag dezelfde struggle. Ik ken dat niet, al ken ik wel verdriet en pijn, net zoals ieder mens. Ik ken verdriet en pijn zoals iedereen, misschien heb ik dan ook een kans om hun blijdschap te leren kennen.

Ja, hoor, het is echt weer mijn verjaardag. Deprimerend weer, check. Mensen die down zijn, check. Zelf heel blij en hartstikke down zijn, check as well. Godverdomme. Ik hecht geen waarde aan mijn verjaardag, een dag zoals alle andere. Maar voor deze had ik een beetje hoop. Had. Ik dacht: wie weet, een nieuwe start. Wie weet, voel ik me weer even normaal. Wie weet, gaat alles geleidelijk aan weer een stukje beter. Wie weet, há. Kiss my ass. Nee, niet weer zoals vorig jaar iemand een gebroken enkel bezorgd - het was indirect mijn schuld, denk ik. Nee, niet weer een scheiding die eraan zit te komen. Nee. Wel weer gelijk mega veel verplichtingen, met 'Dankjewel' zeggen als ergste. Al die handen - ja, ook zweethanden - die zo nodig mijn hand moesten schudden, zelfs sommige wangen die de mijne moesten raken, de fijngeknepen ogen die mij zeggen: 'ja, fijn, leuk, hè!'; ik erger me er dood aan. Laat me met rust, en laat me lekker verdwijnen. Vergeet dat ik er ook nog ben, en doe wat je altijd doet. Nu ben ik er eigenlijk altijd wel - ik lach heel veel. Al zou je dat misschien niet zeggen, ik lach heel veel op school. Ik moet soms bijna wel, die domme opmerkingen die gedaan worden. Sowieso was ik vandaag een beetje.. tja, nja, nog giecheliger om er maar vanaf te zijn. Degene waarvan ik een felicitatie wilde, die heb ik zelf verneukt. En die ik echt wilde, daarvan wist ik toch al dat ik hem niet krijgen zou. Hij praat niet met mij, zelfs aankijken kan hij niet, laat staan feliciteren dan. Pff. Ik heb eigenlijk nooit iets met mijn verjaardag gehad, is dat raar? Als kind hoor je toch zo heel erg blij te zijn, als je weet dat mama je wakker komt maken, met - in mijn geval - je grote broer en stiefvader? Ik weet niet, ik denk dat ik dat twee jaar was, of zo, daar na was het over. Daarna voelde ik me of wel schuldig, of was ik gewoon moe en moesten ze oprotten - ja, ja, toen had ik ook al last van een ochtendhumeur. Ik heb de gehele dag gelachen, ben 'blij' geweest en heb me gedragen. En nu ben ik op. Ik moet leren, veel leren, en ik wil niet. Ik heb taart gegeten met een glimlach, ik ben gezellig geweest bij het avondeten, ik ben netjes naar gitaarles gegaan terwijl mijn kop er zowat afbarst en ik ben niet uit geflipt toen ik mijn uit gaan-verbod te horen kreeg. Daarna wel, in mijn kamer. Ik vind het echt zware onzin, maar goed. God god god. Ik hou me in, voor mezelf. Ik wil niet flippen. Ik hoef niet te flippen, nee. Het is goed, het is mijn verjaardag! Ja, ja, hoeray, hoeray for me. Ik kom er maar niet overheen dat hij niet het fatsoen heeft me een keer gefeliciteerd te zeggen. Dat heb ik bij hem gedaan, dat kan hij ook wel bij mij doen. Dat moet toch kunnen! God, en ik hoor nog wel de boze te zijn. Nee, ik ben helaas de wanhopige in dit rollenspel, great. Ik ben weer moe, en toch voelt het niet depressief of zo. Ik voel.. niet echt iets, maar het neigt naar de betere kant. Ik voel.. Geen idee wat ik voel, bah. Ik wil het uitschreeuwen omdat ik zo.. boos ben, en ik wil huilen van verdriet. Tegelijkertijd wil ik zingen met de muziek en drinken alsof ik op een feestje ben - gewoon, voor het plezier. En lachen, ik wil gemeend lachen. Al zou ik dat nu niet kunnen. Ik haat alles, op dit moment. De mensen met hun vieze zweet handjes, hun onnadenkende gedrag, hun klote opmerkingen, hun erg misplaatste geintjes, hun.. Nee, ik haat mensen gewoon. Ja, ik ben nu zo ver gezakt, dat ik dat echt zeggen kan. Ik haat alles aan ze. En natuurlijk, ja, er zijn mensen van wie ik 'hou' - tot op zekere hoogte en in welke maten dan? En er zijn trekjes en dingetjes die me aan het lachen maken, en die ik leuk vind. Maar rot toch even lekker allemaal op, zeg. Pff, via een computer, dan zijn ze wel oké. Dan denken ze na, sommige. Dan kunnen ze aardig zijn, of begripvol. Dan kunnen ze onverwachts net dat zijn, dat wat je net zo nodig had. En zelfs dan kunnen ze je nog teleurstellen. Zelfs dan. Oh, ik moet gaan douchen. En daarna bergen Duits leren. Pff, weg zijn mijn goede voornemens, weg is mijn optimisme. Ik blijf lekker de pessimistische lul die ik ben, zij maken ook geen compromissen meer, waarom ik dan wel? Na vandaag, een nieuwe start? Há, ja, voor wie? Voor mij? Ik hoef geen nieuwe start. Ik blijf echt wel die pessimistische klootzak, lekker egoïstisch en gemeen. Maar zo wil ik toch helemaal niet zijn..? Diep van binnen wil ik lief zijn, aardig, gelukkig. Maar wie houd ik voor de gek. Like I will ever be like that, so naive.

Ik heb geen zin om te schrijven, geen zin om zielig te doen. Ik voel me ook niet zielig, ik voel niet echt iets vandaag. Ik lach voor mijn moeder, ga discussies aan voor mijn broer, ontloop mijn stiefvader gewoon. Ik lees, leer, lees en luister muziek. Ik leer eigenlijk helemaal niet, ik schrijf dingen uit het boek over, maar dat doet er niet toe. Ik wil alles, en vooral dat wat ik niet krijgen kan. Op bloten voeten door zacht gras lopen, de zon achtervolgen terwijl hij zachtjes ondergaat, het gevoel van het oneindige zand in mijn handen en onder mijn voeten, naar Londen, naar een concert, Mumford and Sons live zien op Pukkelpop.. Oh, een normaal leven, doe mij ook nog maar zo een. Helaas. Nu zit ik hier toch door te tikken, en kom ik erachter dat ik wel wil typen, maar niet weet waarover. Ik heb overgegeven vannacht, maar dat is niet boeiend. Het gaat overigens weer beter of zo. Geen school, dat was wel leuk, gewoon slapen en lezen. Hm, nu schrijf ik, en schrijf ik de grootste onzin die ik maar schrijven kan, alleen om te zien dat er steeds lettertjes komen. Hm, daarom ga ik stoppen. Oh, wacht, update: ik ga wel met die man - of vrouw - praten, als het hen echt zo veel boeit. Grr, fine, I'll do it. Maar ga dan niet zeuren over motivatie, want goh, nee, die heb ik niet. Zelfs dat kleine beetje wat ik had, is weg. Ik vind nog niet dat het nodig is, maar ik maak er mensen daadwerkelijk blijer mee, dus dan doen we dat maar. Ook heb ik niks te verliezen en kan het niet echt kwaad, toch? Ik ga wel gewoon, ja. Verder doe ik dan wel mijn eigen ding, voor zover ik kan met al die regeltjes hier. Ik lach wel voor ze, wees wel blij, praat wel leuk, maar verder ben ik alleen mezelf als ik teruggetrokken ben op deze kleine kamer, waar ik vaak zijn zal. Ik ben overigens niet bang, meer. Niet zoals eerst. Mijn leven stortte in, maar het lijkt alsof het klaar is. Het lijkt op de aarde eindelijk weer stil staat en alles is gestopt met vallen. Alles het een klein beetje rust heeft gekregen. En daar ben ik blij mee. Alles is dus een beetje een rommeltje - het lijkt mijn kamer wel - maar daar leef ik nu wel mee. Ik ben allang blij dat het gewoon even klaar lijkt te zijn. Ook een reden dat ik niet met die man of vrouw wil gaan praten: ik heb geen zin om steeds 'oude koeien uit de sloot te halen'. Of nieuwe, van mijn part. Ik heb geen zin om dingen te herleven of uit te leggen. En, daar zal diegene snel genoeg achter komen, als ik niet wil vertellen, vertel ik niet. Ik val stil en zet een slot op mijn mond. Mijn hersens formuleren dan nog wel zinnen, manier om er omheen te draaien, maar die zeg ik niet. Ik zeg niks meer. Ik wacht tot de ander met iets nieuws begint, en bevalt dat me ook niet, geef ik ook daar geen antwoord op. Reden 1 dat mijn vader mij even niet meer aan kan. En dan hield ik nog wel mijn mond voor hem, om het te pleasen. Daar is het gewoon allemaal begonnen, bij hem. Vroeger, al. Op mijn verjaardag, ooit een keer. Ik kwam daar, nog in het oude huis, en ik vertelde blij over hoe ik naar mijn ex-stiefmoeder was gegaan. Ja, dat was zijn ex-vrouw, maar daar denk je als klein kind niet over na. Hij zei dat hij haar naam niet meer wilde horen. Daar begon het liegen. "Wat heb je gedaan, in die twee weken dat ik je weer niet gezien heb?" vroeg hij soms lief. "Naar de film geweest," antwoordde ik dan al op mijn hoede. "Oh, met wie?" Jouw ex-vrouw. Maar die naam mocht ik toch niet meer zeggen? Dus zei ik maar een vriendin, of zo. En ik merk nu nog dat hij het niet kan hebben als ik over haar praat. Als ik haar per ongeluk noem, gewoon omdat ze er voor mij bij hoort, vraagt hij gelijk waarom ik zo nodig dat erbij moest zeggen. En dat terwijl ik zo open en eerlijk moet zijn. Ik mezelf altijd in moeilijke bochten gewrongen, om hem blij te maken. Ik ben mezelf kwijtgeraakt, ergens in zo'n bocht, om hem blij te maken. En wat denk je, werd hij er blij van? Not even close. Hij werd boos, verdrietig, begon het me steeds moeilijker te maken. Dankjewel, pap. Het is dus echt jouw schuld. Zelfs al had mijn moeder het schrift gevonden, was jij nog indirect de schuldige. Hm, ik ben wel al verder. Het is klaar met vallen, ik ben klaar met zeuren - ongeveer, hehe - en ik ben klaar om weer een tikje normaler te doen. Ja, I'm going to make it all right, just as I write every single time. But this time, even I believe it.

Oh, god, nu heb ik toch nog zielig gedaan en ben ik toch nog aan het schrijven.

-

I want to live life like I’m dying

I want to know life like I’m wise

I want to experience life like everyone else

Yet I want to be extraordinary

-

I can’t live life like that, ‘cause of all the boundaries

I cant know life like that, ‘cause I’m not all that smart

I can’t experience life like that, ‘cause I’m not like them

So does this make me extraordinary?

-

I want to dye my hair red, make a trip around the world

Go to London, see the Niagara Falls and walk on the Great Wall of China

I want to swim in the Red Sea, float on the Dead Sea

Breathe in the air of France, go to a real Starbucks in New York

And be on cloud 9 ‘cause of an Italian boy

-

I want to live life like I’m dying

Experience it like everyone else

Yet I’m going to be extraordinary

‘Cause who is ordinary and follows her dreams?

-

Zo. En al die streepjes, tja, er is iets met de enter hier, bij mij, dus dan maar streepjes. Een rare, anders dan andere blog vandaag, maar goed!

Oh, vandaag mijn afspraak bij de huisarts.. Wat een arrogante lul, eigenlijk. De manier waarop hij voor me zit, alsof hij alles zoveel beter weet en ik net een hulpeloos meisje ben wat bij hem hulp komt zoeken - ha, fout, dat is mijn moeder. De manier waarop hij praat, alsof hij echt zo slim is. Was hij echt slim, had hij wel doorgestudeerd en was hij nu wel een echte dokter. De manier hoe hij met zijn ogen rolt, als ik hem vertel dat anderen het ook doen en ik het allemaal te klein vind, om echt met iemand te praten. De manier waarop hij met zijn handje praat, alsof ik te dom ben het zonder handje te snappen. De manier waarop hij bijna ongeduldig wordt, terwijl ik daar eigenlijk echt eerlijk probeer te zijn, en er echt wat van probeer te maken. De manier.. Nou ja, you get the picture. Gewoon, een arrogante zak die mij eigenlijk alleen maar als zaak nummer zoveel ziet. Vond hij ook nog mijn 'motivatie' niet goed genoeg. Há-há, welke motivatie? Alsof ik naar een maatschappelijk werker wil, om oh zo zielig te zijn en bijna smekend voor hulp daar mijn verhaal kwijt te kunnen. Ik word gedwongen, door de bezorgdheid van mijn ouders. De bezorgdheid van mijn moeder heeft me bijna zo ver, overigens. Zo ver om ja te zeggen, en een keertje te gaan. Ja te zeggen, en open te staan voor elke marteling die ze voor me hebben - want dat is nog steeds hoe ik het zie. Ja, zal ik zeggen, als die bezorgdheid me eindelijk in de ban heeft. Maar helaas heeft die dat nu nog niet, dus dobberen we verder op deze plas van continuïteit, onzin en tranen. We snappen allemaal dat er wat veranderen moet, maar dat wil ik niet. En ja, mam, het gaat wel om mij, al kun je zeggen van niet. Want ja, mam, je bent teleurgesteld in mij. Jullie allemaal. En vet, mam, dat als ik niet met die 'iemand' ga praten, veel mensen me laten zakken. Zie ik ook wat ik werkelijk aan ze heb, toch? En zeg me nu niet dat ik er echt eens aan moet denken, want wat denk je dat ik godverdomme de hele dag doe? Ik denk aan niks anders meer, ik doe niks anders meer. Blijkt wel maar weer hoe erg je me niet snapt. Nou, dat wat hij dus motivatie noemt en ik totaal niet als motivatie zie, is er wel bijna. Bijna. De angst overheerst nog steeds. Ik ben gewoon nog steeds bang, om zomaar alles tegen een of andere vreemde te vertellen. En dan mag hij opgeleid zijn, en een diplomaatje hebben, ik wil het niet. Verder wil ik hem ook niet opzadelen met mijn 'problemen'. Kijk, ja, hier kiezen mensen om dit te lezen. Daar zit hij verplicht te luisteren. Daar moet hij wel, hier is er altijd nog het rode kruisje. Helaas is er in het leven geen rood kruisje..

Mijn schrift heb ik overigens nog niet. En de hoop om dat terug te krijgen heb ik ook maar opgegeven. Ik zal mijn schriftje nooit meer zien, en dat is misschien ook beter. Met mijn tweede schriftje ben ik recent gestopt, want ik heb onder andere dit nu. En hier krijg ik zelfs nog een reactie. Nu is het ook wel eng, mensen kunnen het lezen, maar what the hell. Blijkbaar kunnen ze het ook lezen als ik het in een schrift schrijf, dus wat maakt het uit. Het heeft wel echt mijn vertrouwen in de mensheid geschaad. Ik vertrouw nog maar een klein groepje, en ik ben er nog niet over uit of je er blij mee moet zijn als je in dat groepje hoort. Het is denk ik geen privilege. Toch lijkt het me ook niet slecht. Oh, dat heb ik de laatste tijd vaak. Ik heb geen echte eigen mening meer, behalve als ik iets haat en zo, maar verder.. Het zijn altijd twee uiterste, en dan kan ik niet meer kiezen. Bij onzin dingen, bij grotere dingen. Bij alles. Terwijl vroeger had ik juist zo'n uitgesproken mening. Nu ben ik alles van vroeger eigenlijk wel kwijt. Het ergste is nog wel mijn zelfvertrouwen. Er is niks meer van over, niet eens een heel klein beetje. Ik walg van mezelf, soms meer dan anders. Nu bijvoorbeeld voel ik geen zelfhaat, maar ik hou ook niet van mezelf. Ik vind mezelf niet knap, maar het kan lelijker - ik kan wel nog normaal denken, soms. Ik vind mezelf nergens extreem goed in, maar ook niet in alles slecht of zo. In sommige dingen natuurlijk wel, maar goed. Ik ben een meisje dat je vergeet. Een meisje dat niet opvalt, dus. Dat meisje dat je ooit een keer tegen komt, en dat gewoon uit je geheugen verdwijnt. Ik vraag me serieus af hoeveel mensen zich mij nog herinneren. Alicja, ja, die herinner je je wel. Haar mooie gezichtje, haar opvallende bril die ze droeg, haar schattige jurkjes, haar open manier van praten - in plaats van dat verlegen gebrabbel wat er bij mij soms uit komt. Laag zelfbeeld, dat is wel iets waarvan mijn moeder óók denkt dat ik er met die 'iemand' over moet gaan praten. Niet zo zeer het drinken of roken of eten, nee, dat zelfbeeld. De rest zijn vluchtpogingen, dat is het echte probleem. Wat een probleem, zeg. Dat kan ik toch ook wel zelf oplossen? En, overigens, er gewoon zo mee leven kan ook geen kwaad. Dat doe ik namelijk al een tijdje, en dat ging me best aardig af.

Pff.. Er gaat nog zo veel door me heen, qua ideeën over wat ik zou kunnen en willen schrijven. Ik krijg ze 1) niet uitgewerkt en 2) ben ik te moe. Ik ga maar even liggen en lezen of tv kijken. Even ontspannen en proberen te vluchten voor mijn eigen gedachten - als je het dan over vluchtpogingen hebt. Even proberen mezelf uit te schakelen. Nu maar hopen dat ik er vandaag wel achter kom, hoe dat moet.

Overigens, zoek ik zelf wel facking hulp, als dat nou echt zo nodig is. Ik wil het jullie niet vertellen, en, ja, dat is niet zo raar. Geef me een tiener met gescheiden ouders die alles zegt, álles. Ik zeg niks, oké, ja. Maar geef me een reden waarom niet. Jullie zeggen dat ik lieg, bedrieg en dat jullie me niet meer kunnen vertrouwen. En wat nou als ik jullie niet meer kan vertrouwen? Want ja, dat is het ook. Ik kan jullie niet vertrouwen - al alweer wil ik het niet genoeg. Ik wil uit, het enige dat me nog blij maakt, waar ik los kan gaan, wat me even gedachte-vrij maakt, maar dat mag ik godverdomme ook niet meer. En ze snappen het gewoon zo niet.. en hoe zouden ze dat überhaupt kunnen, als ik dat eigenlijk niet eens wil. Maar doe dan ook niet alsof je het wel snapt, doe dan ook niet alsof je me kan helpen. Want dat kan je niet! Ik moet hier zelf uit zien te komen, met mijn eigen kleine stapjes. Laat me dat nou gewoon doen, alsjeblieft. Laat me eindelijk stoppen met huilen. Laat me mijn eigen leven leiden. Laat míj kiezen wat ik doe. Laat me... Laat me mezelf pijn doen, als ik weet dat het beter wordt. Laat me mezelf nu verneuken, om te zien dat ik leef. Laat me nu toch, alsjeblieft. Laat me... Want je merkt zelf ook wel dat dit geen kloot helpt. Het werkt juist tegen, maar dat durf je niet te zien. Dat durven jullie allemaal niet. Jullie durven niet te zien dat het eigenlijk best goed ging, tot hij het moest verneuken. Het ging goed.. En ik weet ook dat alles wat hij zegt klopt. Nou, nee, niet alles - ik word niet de buurthoer, sorry. Maar het doet pijn, om het te horen. Denken kan ik aan, als ik het van mezelf hoor, ja. Maar als hij het zegt.. dan breek ik. Dan ben ik weer dat kleine meisje dat ik zo goed ken en zo haat. Dan ben ik weer niet meer dan een miertje. Dan sta ik daar weer met een bek vol tanden, en het enige dat dan uit mijn mond komt noemen ze 'een grote mond hebben'. Wat moet ik dan? Niks zeggen, of een grote mond hebben? Wat moet ik nou..

En ja, ik ben ook ongesteld, nu dus. En ja, dat maakt alles erger, dat doet het altijd. Maar.. godverdomme jongens, is het nou zo moeilijk?

Oh, god, ik ben eindelijk weer een beetje gekalmeerd. Pff. Als ik me heel kut voel, schrijf ik hier. Zo, precies zo, voel ik me dus niet, het is een tikje minder. Denk dus alsjeblieft niet dat ik echt gek ben, want ik weet dat ik dat niet ben. Ik ben gewoon.. moe, van dit alles. Moe en op. En wat kan ik er toch maar slecht tegen, tegen die lieve papa van mij. Lul dat hij is. En vooral als mijn mama dan ook nog even lekker wat zout in de wonden gaat strooien. Het voelt alsof iedereen tegen me is, terwijl ze met mij zijn. Ze willen me helpen, ik weet het, en toch zijn ze tegen. Ik heb iedereen, en toch ben ik eenzaam en voel ik dat ik niemand heb. Waarom voel ik me nou zo? Waarom voel ik alles zo? Waarom kan ik niet zoals iedereen zijn: blij, blind, geliefd en naïef? Pff. Ik ben er zo godverdomme klaar mee, en het begint gewoon pas..

Take your time to grow, 'cause that's what you really need..

Once again, Ik wist geen titel. Ik wilde gewoon schrijven, en dit kwam toevallig in mijn liedje langs en het klopte dacht ik wel. Ik moet nog groeien, ik moet nog even. Hm, I feel good, ondanks wat er is gebeurd en wat me te doen staat. Het gaat goed met mij, en daar zal die man waarmee ik moet gaan praten ook achter komen. Het gaat beter, en het komt goed. Ik voel het, yes.

Maar god, wat me nu toch weer is gebeurd. En ook net vandaag, hè! Well, thank you life, love you too.

De ringen kennen we allemaal wel. Nou, ook ooit eraf geflikkerd? Ja, ja, ik ben weer een ervaring rijker! 'Ik ben van de ringen gevallen', check. Niet echt hard, denk ik. Niet echt pijnlijk, denk ik. Niet echt erg, weet ik bijna zeker. Het kon erger, zeer zeker waar. Nou, ik deed 'gewoon' zo'n vouwzwaaiding, maar die ging fout. Dus ik hang daar in de ringen, denkend 'kutkutkutkutkut..' Hoe kwam ik daar nu weer uit? 'Nou, ik laat me terugvallen!' denk ik oh, zó slim. Wat gebeurd er: ik ga veel te snel. Waardoor ik geen controle meer over mezelf heb, omdat ik daarop niet gerekend had. Ik vang mezelf op op mijn knieën omdat er een bankje in de weg stond - anders had ik mijn handen kunnen neerzetten. En knal vol met mijn hoofd tegen de muur. Die man was voor de eerste keer aardig en rent naar me toe, sleurt me mee. "Wat wil je, liggen of zitten?" vraagt hij. "Ik weet niet wat ik wil" zeg ik wanhopig. Ik snapte niet wat er gebeurde en wist niet wat er nu ging gebeuren. En door de laatste dagen ben ik nogal snel verdrietig, bang of dus wanhopig. Er kwamen gelukkig geen tranen! Thank god. Ik bedoel, ik weet dat ik een halve huiler ben geworden, dat hoeven zij niet te weten. Not at all. I mean, I seriously would hate that more than even the fall itself. Nou, naar huis gebracht door Janssen, die ik een klein beetje eng vind. En damn, ze had een schelle stem! En mijn hoofd bonkte al, en deed al pijn, en die stem werkte gewoon niet mee. Nu heb ik geslapen en ben ik alweer een tijdje achter de pc, wat ik echt voel in mijn hoofd. Ik ben bang voor als ik op moet staan, want dan wankel ik en móet ik me wel vastklampen. Helaas moet ik best snel opstaan voor dat.. 'feestje'. Woehoe. En nu weet ik dat het leuk word, en anders maak ik het wel leuk voor mezelf. En weet ik dat ik niet zo moet stressen, enerzijds omdat mijn kop dat nu niet aan kan anderzijds omdat het nergens voor nodig is. Maar ik kan het niet niet doen. Pff, ik ga mijn vader zien, nu, over een 2 uurtjes. Ik ga hem zien en wat heb ik er zin in.

Ik kies er overigens voor, M.O.D, om nog niet te vertellen wat er echt is. Dat kan ik niet. En wil ik waarschijnlijk ook niet genoeg. Hij weet genoeg - te veel, als je het mij vraagt - en ik kan hem niet nog banger maken dat dan hij eigenlijk al is. Want ja, ik denk serieus dat hij gewoon bang is, net zoals ik, maar dan op een andere manier, hehe. Hm, hopelijk kan ik straks gewoon in zijn armen kruipen - anders kijkt die ene vriendin die niks weet ook maar raar op, lijkt me. Hm, wish me luck. Then I'll just wish for the best I can get.

De blog-titel klopt niet meer. Er is even geen 'Lust for Life' meer, maar toch verander ik hem niet. Misschien krijg ik het daardoor weer terug, als ik het vaak genoeg zie. Al was ik van plan een pauze te nemen.. nu doe ik ook dat niet. Ik doe niks. Gewoon naar school, naar huis, huiswerk en slapen. School-thuis-huiswerk-slapen. Met op woensdag een gitaarlesje ertussen en om het weekend.. ik durf er niet aan te denken. Dan moet ik naar hem, die weet in welke gruwelijkheid ik sommige dingen kan denken, schrijven. Op een manier ben ik hem nog steeds dankbaar, al wint de woede het al bijna. Had hij het niet gelezen, was er geen verandering. En was dat nou zo goed geweest? Ik weet het niet meer. Het is een kleine -heel erg grote- warboel in mijn hoofd, waar ik even geen grip op krijg. Ik dacht dat schrijven me zou helpen, en dat blijkt een klein beetje waar. De tranen zijn gestopt, en ik hoop voor een tijdje. Alhoewel, ik voel ze zitten. Dus ik denk dat ik ook dat op mijn buik kan schrijven. Nu is het wel echt zo; had hij het niet gelezen, was er niks veranderd. Was ik alleen verder gaan pruttelen aan mijn kleine probleempjes en was ik er zelf uit gekomen. Ik weet dat ik dat zou kunnen, dat weet ik gewoon. Maar nu heeft hij roet in het eten gegooid, en niet zo'n beetje ook. Al heeft hij dat er dan nog met zo veel bezorgdheid ingesmeten.

Ik heb nee gezegd op het counselor aanbod van school. Dat wil ik niet, is te dicht bij. Dan wil ik toch liever die zielige man of vrouw lastig vallen, omdat dat gewoon verder van mij afstaat. Dat kan ik misschien afsluiten, als ik die deur dichtdoe. Die hoef ik niet minstens 2x in de week door de gang te zien lopen, alleen dan.. Nu vind ik nog dat ik hem niet nodig heb, maar de rest denkt duidelijk van wel. Helaas werkt heel erg blij en hyper zijn niet, want hij zal het toch niet zien. De eerste keer dat ik hem weer zie, ben ik gewapend met 4 vriendinnen. Waarvan 3 iets weten. En 2 ongeveer alles. Die ene die niets weet is dan misschien ook wel geen echte vriendin, maar dat ten zijde. Ik ben gewapend met hen, 3 mensen die zeker om mij geven, tegen hen, de twee die zich echt zorgen maken. De twee die het hebben gelezen. De twee die mij een feestje beloofd hebben, jippie. Ik weet niet of ik nu in de mood ben voor een blij feestje met pizza en snoep en horrorfilms, maar ik denk dat ik dat maar gewoon moet doen. Ik kan het mijn vriendinnen niet maken om het af te blazen, en ik kan hen niet alleen trotseren. Dan kan ik niet. Dat durf ik niet. Wil ik eigenlijk gewoon ook niet.. Ik zie eventjes echt geen uitweg, terwijl het allemaal toch niet zo erg is? Ik stel me aan - ja, ja, is hij weer. Ik moet eens wat sterker worden. Ooit. Nu mag ik me nog even aanstellen, want nu is mijn wereld een puinhoop. Nu is mijn wereld ingestort en ben ik nog steeds lijken tussen de puinhoop uit aan het halen. Nu mag ik dat, nu mag ik dat. Toch denk ik dat, als alles goed verloopt, ik langer blijf bij mijn vader. Langer, alleen. Zou dat niet goed zijn? Dan kan ik met hem praten, hem zeggen dat ik wel naar de man ga om te praten, dat ik het beter zal maken. Want ja, pap, ik ga het beter maken.